به هر زوری بود مامان و بابا و داداش کوچکم را دور هفت‌سین می‌کشاندم تا جمع‌مان جمع شود، نور علی نور بود اگر بقیه فک و فامیل با بچه‌‌هاشان وقت سال تحویل سرمی‌رسیدند. خدا خدا می‌کردم همه‌ی شادی بریزد توی خانه‌مان، شنیده بودم وقت تحویل سال، هر جا و هر حالتی که باشی تا آخرش همانطوری و من نگران دعواهای مامان و بابا یا هر چیز بدی بودم که لحظه‌ی سرنوشت‌ساز خوشی را خراب نکند. شنیده بودم ماهی رو به قبله می‌شود وقت تحویل سال و من آنقدر درگیر آرزوها تا آخرین چیزی که یادم بیفتد ماهی قرمز توی تنگ باشد و لحظه گذشته‌ی سال تحویل.

حالا اما به هر دری می‌زنم که دور و بر هفت‌سین نباشم. غم دارد وقت نو شدن سال و من از این غم فراری‌ام. خانه که ساکت می‌شود و صدای ثانیه‌شمار که بلندتر، و همه گرفتار آروزهاشان، من پلک نمی‌زنم، انگشت توی چشمم می‌کنم که بهانه‌ای داشته باشم اگر اشکی بریزد روی گونه‌ام. بازهم آرزو می‌کنم هنوز هم سبزه را می‌برم، سال نو را تبریک می‌‌گویم و آنقدر با بغضم کلنجار می‌روم تا در رویی پیدا کنم و خالی‌اش کنم روی خودم که بهار چه تنازانه همه ما را سرکار گذاشته، وقت آرزو کردن‌هامان.

مي گويي شعر عشق را بيان مي‌کند

در قالب واژه‌ها

اما چه مي‌داند

در کلمات

و چه مي‌زيد در آن؟

غبار هجاها

اوزان درهم شکسته

دستو زبان

قافيه‌هاي بيهوده.

مرد گفت: «بي‌نيروي عشق نيز مي‌توان سخن گفت.»

زن پرسيد: «عشق چيست؟»

مرد گفت: «واژه‌ها اينک درگير آغاز و پاياني هيچ

ترکم کرده‌اند.»

اما نتوانست ادامه دهد.

شانه‌هاي زن چون تنديسي مرمرين

با درخشش غروب بر آن.

مرد گفت: «خورشيد در شانه‌هاي تو غروب مي‌کند.»

تنها پاسخ زن پايين کشيدن کرکره‌ها بود.

اتاق غرق در تاريکي شد

سايه آتش را در خود غرق کرد.

و لحظه‌‌اي هر دو در سکوتي فرو رفتند،

که شب با بال‌هاي سياه از ميان آن مي‌گذشت.

خلسه بر ويرانه‌ها ـ برگردان: احمد پوري