هست ها - Blogs

...

2010-01-13T23:56:00+03:30

آن‌ها مي‌خواهند که ما تنها باشيم، آقاي مونترو. چون به ما مي‌گويند انزوا تنها راه رسيدن به قداست است. فراموش مي‌کنند که وسوسه در انزوا خيلي قوي‌تر است.

آئورا - کارلوس فوئنتس

...

2009-05-04T20:16:38+03:30

در فیلم «مکالمه» فرانسیس فورد کاپولا صحنه‌ای هست که هیچ‌وقت از یادم نمی‌رود؛ در این صحنه، زن و مرد جوانی دارند در خیابان قدم می‌زنند و مرد متوجه می‌شود که توجه زن به جایی جلب شده است. می‌رود جلو و می‌بیند زن خیره شده است به پیرمرد ولگردی که چرک و ژنده و ژولیده و مست و خراب و ویران، روی نیمکتی، روی روزنامه‌های پراکنده، از حال رفته است. می‌پرسد به چه چیز این ویرانه، دارد نگاه می‌کند. زن مدتی مکث می‌کند و بعد می‌گوید «داشتم فکر می‌کردم که وقتی این به دنیا آمده، چقدر پدر و مادرش خوشحال شده‌اند.»

«از پیدا و پنهان» ـ آیدین آغداشلو

وانهاده

2009-01-21T23:03:35+03:30

موریس همه‌ی کلماتی را که سعی می‌کنم با آن‌ها احترام را توجیه کنم، نابود کرده، قاعده‌ای که دیگری و خودم را بر اساس آن داوری می‌کردم، نفی کرده. هیچ‌وقت فکر نکرده بودم که به آن اعتراض کنم ‌ـ یعنی به خودم اعتراض کنم. حالا از خودم می‌پرسم: به چه عنوان زندگی درونی را به زندگی دنیوی، تعمق را به خوشگذرانی‌ها، فداکاری را به بلندپروازی ترجیح داده‌ام؟ کاری نداشتم جز این‌که بر گرد خود خوشبختی بیافرینم. موریس را خوشبخت نکردم و دخترانم هم احساس خوشبختی نمی‌کنند. خوب؟ دیگر چیزی نمی‌دانم. نه فقط نمی‌دانم که هستم، این را هم نمی‌دانم که چطور باید باشم. سیاه و سفید در هم رفته‌اند، جهان معجونی است و من دیگر پیرامونی ندارم، چطور می‌شود بدون ایمان به چیزی یا به خودم زندگی کنم؟

«وانهاده»، سیمون دوبوار