به هر زوری بود مامان و بابا و داداش کوچکم را دور هفت‌سین می‌کشاندم تا جمع‌مان جمع شود، نور علی نور بود اگر بقیه فک و فامیل با بچه‌‌هاشان وقت سال تحویل سرمی‌رسیدند. خدا خدا می‌کردم همه‌ی شادی بریزد توی خانه‌مان، شنیده بودم وقت تحویل سال، هر جا و هر حالتی که باشی تا آخرش همانطوری و من نگران دعواهای مامان و بابا یا هر چیز بدی بودم که لحظه‌ی سرنوشت‌ساز خوشی را خراب نکند. شنیده بودم ماهی رو به قبله می‌شود وقت تحویل سال و من آنقدر درگیر آرزوها تا آخرین چیزی که یادم بیفتد ماهی قرمز توی تنگ باشد و لحظه گذشته‌ی سال تحویل.

حالا اما به هر دری می‌زنم که دور و بر هفت‌سین نباشم. غم دارد وقت نو شدن سال و من از این غم فراری‌ام. خانه که ساکت می‌شود و صدای ثانیه‌شمار که بلندتر، و همه گرفتار آروزهاشان، من پلک نمی‌زنم، انگشت توی چشمم می‌کنم که بهانه‌ای داشته باشم اگر اشکی بریزد روی گونه‌ام. بازهم آرزو می‌کنم هنوز هم سبزه را می‌برم، سال نو را تبریک می‌‌گویم و آنقدر با بغضم کلنجار می‌روم تا در رویی پیدا کنم و خالی‌اش کنم روی خودم که بهار چه تنازانه همه ما را سرکار گذاشته، وقت آرزو کردن‌هامان.